*سلطنت در ساحت شرقی لجن*

ملکه ی هلند به فرمانم در نمی آید

اما تو می آیی

تو با شنلی از آز و عصایی از انهدام می آیی

تو با گامهایی از سیاه چال و زمزمه ای از زوزه می آیی

تو با گیسوانی از گردباد و چشمانی از گرداب

تو با صور قبیحه ی عشق و تصاویر عاشقانه نفرت

تو با از غصه خفتن و از ترس برخواستن می آیی.

من از زیر سایه ی شاخه های جاوید این خواب

تواز زیر همه ی ملافه های کثیف جهان می آیی.

                         -------------------------------------

  *اين عشق*

    استخوان هايت را گروگان مي گيرم
    تا روحم را آزاد كني.
    من در اين لاشه ی زنده نيستم
    تو در اين گور تاريك نيستي
    كجا اي خداي سرنگون
    كجا پرسه ميزني؟
    از سياه چال چشمانت
    چرا آزادم نميكني؟
    پير شدم.

    استخوانهايت را گروگان مي گيرم
    تا روحم را آزاد كني.

    قبل از اينكه سحر گورت را روشن كند
    تكليف مرا روشن كن.

                              -------------------------------------

   *بر فراز آسمانهاي هيچ*

    آخ چه خنده دار
    باز منو گم كردي.
    ياد داري شكايت داشتي
    كفترها را دانه مي دهم تا جاي خودم پرواز كنم؟
    خوب تماشا كن
    كلاغان از كدام گورپر مي زنند و مي نشينند.

     نكند باز هم اينان را 
     جاي خود پرواز ميدهم.؟ 

                            ------------------------------------

    *ابله*

    چرا نگفتي
    كه كالايي مسروقه اي؟
    شكنجه شدم تا بگويم از كجا آوردمت
    نگفتم: از لجن
    آسمان را نشان دادم.
    شاكيان با پوزخندي پرا كندند

    آخر كدام ابله در آسمان دنبال تو مي گردد.؟

                                  ----------------------------------

 *به ياد آوردن نور*

    مي داني به چه درد مي خوردي؟

   چراغ مي گرفتي تا نبش قبرم كنم
   مي داني به چه درد مي خورم؟

   گورت را زود پيدا مي كنم
   بستررا آماده كردم
   نپوس تا نبش قبرت كنم
   اگرچشمانت نگنديده باشند
   هنوزبه درد زندگي مي خورم

   من متصديان گورستان رامي كشم .

                            ---------------------------------

    " حرف آخر"

                           ( براي داريوش آشوري)

كاروانسرا

كاشانه نيست

بايد برويم

تا در خانه ی خويش خاك شويم.

اول كاسه اي آب راه را بدرقه كرد

آخر يك خروار خاك.

آنكه خود را ساكن كاروانسرا كه نه

حاكم آن خواند

مورچگان در جمجمه اش سكونت كه نه

حكومت دارند.