" فضای سوخته"
 
                                                                        

همه مردگان شبيه همند اما

اما تو ملافه ي به ستوه آمده بر بندي

آنگاه كه بر باد رفتند
شباهت ها
در خاطر ظلمت.

من به عقربي كه در عقل  داري  علم دارم

تو به روح آواره ام

 آنگاه كه تو را

                  در دعاي خود  پنهان مي كنم.

-------------------------------------------

"منجی"

( FADE TO BLACK )

زمستان بود

مترسک به گورستان رفت
تن نحیفش را در گور خالی جا ی داد.

به آسمان نگریست
به آرامی خفت...

خواب عروسکی را دید که برای بردنش آمده بود.

...گور خالی بود

باد می وزید...

 
------------------------

"جیک جیک مستان،پتک زمستان"
 

آيا اين همان روحيست که به تو بخشيدم؟

تخريب و گود برداری شده و
بتن ريزی و اسکلت بندی شده و
ديوار کشی و سيمان و گچ و سنگ شده؟

آيا اين همان روح است که به تو بخشيدم ؟

-----------------------------------------

 
" آغاز فروش قبر های دو طبقه"

زندگي زياد نيست   مرگ کم
مرگ زياد نبود   زندگي کم

فقط منجيان و نجات يافتگان بر هم تل انبار شده بودند.

گورکن با يقين به مردار نگريست :   ترديدي نيست

ما با ترديد به مرگ:   يقيني نيست .

-------------------------------------------------

" درباب ساختار گورستان و جستاری در انسجام رنج"

         
 برای بچه دار شدن زنی لازم است
 که شیطان بر سرش پوست تخمه تف کرده باشد.

و مردی که
در مزرعه آفتابگردان مترسک بوده باشد.

----------------------

"رسوخ - رسوب"
                                                            

وقتي همه رفتند
دلقک 
        بر تخت نشست .

شاه شوخ شد و

 شراب و شاعري و شعبده و شيطنت و شکلک و چند شيرين کاري و شاهکار ديگر.

دلقک
تاج بر سر
شمشير در دست
شيهه در گلو
                  

                            دلش
                                 شور مي زد.      
                                                                             

                                                             84.9.14   

                                             تقديم به روح محمد مختاري و جعفر پوينده و بقيه...

 ---------------------------------------------------

"پایان کار گورکن ها "

۱

گورکن 

رفت.

گورکن ها

نیز.

مست مست

میان قبور

تلو تلو

خورد و

           رفت.

(غروب بود)

۲

چه جانکاه است

انسان.

وقتی به اندازه ی مرگ زندگی می کند.

۳

شاعر

بالای دار

لبخندی مضحک زد.

۴

بانگ سگ بود

در مصاف گرگ

شعر.

۵

خداحافظ

گورکن.

چه وقت بدیست

وقت گل نی

نور تو را در دل داشتن و

                         میان تاریکی

                                           تمام شدن.

۶

مرا هم ببر

خیره به خورشید

روشن شوم.

۷

زندگی

در

یک

نفس.

مرگ

نیز.

ارزش و جذبه خود را حفظ کرده اند.هر دو شعر در فوریه 1878 سروده شده اند.

1) نفرین

کتاب "مانفرد"بایرون را می خواندم...
و چون به آنجا رسیدم که روح آن زن که مانفرد به تباهیش کشیده ،
نفرین هول آور خود را درباره او به زبان آورد ،
هراسی وجودم را آکند.
آیا به یاد دارید:"شبهایت به دور از خواب باد،

روان پلیدت تا ابد حضور ناپیدا اما پیوسته مرا حس کند،

تا آنجا که خود دوزخ خود شود!"

سپس اندیشه ام به جایی دیگر رفت.
 یک روز در روسیه شاهد نزاعی تلخ میان دو روستایی ،یک پدر و پسر بودم.
کار این نزاع به آنجا رسید که پسر توهینی تحمل ناپذیر به پدر کرد.
همسر پیرمرد فریاد زد:"نفرینش کن واسیلیویچ ، نفرین کن این مفلوک را!"
پیر با صدایی خفه گفت :"بسیار خب پتروونا".سپس صلیبی بر سینه کشید و با سیمایی پر وقار گفت:"باشد تا نصیب او هم پسری شود که پیش چشم مادر به ریش سفید پدرش تف کند!"

این نفرین در چشمم هراس انگیز تر از آنی نمود که در کتاب بایرون آمده است.
پسر خواست تا پاسخی دهد اما گیج شد ،چهره اش کبود شد و بیرون رفت.
                                                                                                  

2) سگ

ما دو تن در اتاقیم:سگم و من
طوفانی وحشی بیرون خانه هوهویی پرهول می کند.
سگ در برابرم نشسته و راست در چشمانم می نگرد من نیز در چشمانش
انگار با من سخنی دارد اما خاموش است ،از بیان بهره اش نیست و دریافت هایش بر او گنگ اند.
من اما درکش می کنم...حسی یگانه در ماست که هیچ فرقی بین ما نیست

 هر دو همسانیم و در هر دو زبانه ی لرزان شعله ای  سو سو می زند...
بعد ما چه کسی باز خواهد یافت کدام شعله در این یا آن جان می سوخته است؟
نه!اینجا نگاهی ازآنسان که میان انسان و حیوان ،در میانه نیست .

اینجا دو چشم همسان در یکدیگر جاری می شوند...و در هریک از دو چشمان من و این سگ ،

دو زندگی همگون بیم آلوده راه به یکدیگر می جویند.
                                                                                                               
                                                                                          فوریه 1878

این شعر را احتمالا سال 80 گفتم  امااولین بار در مصاحبه با همشهری در آبان 83 چاب شد .دوست دارم آنرا تقدیم کنم به تر یستان تسارا که نیک دوستش می دارم .

                     
                                                                                                        
                      "  در عزای دلقک  "

  
      شنیدم که دستانم از رویایت می ترسند
      تو آن کابوسی

                          که مرا به شدن فرا می فکند.
      کاش می شد

                           از خویش آگاهم کنی

      که من تا بفهمم تو کیستی می میرم

      لعنت به چشمانم

                                که دعایت می کنند.

                "چهار چهره از شهر مادری .تهران"

1)

من  از نامگذاری اجساد می آیم
اجسادی که قرنطینه شدند روی قرنیز جهان
بی نام و نشان
                با تاجی از وهم  و جان

امواتی با قدمهایی برای فتح قمر .

به راستی چرا اینجا همیشه مردگان زنده اند و زندگان مرده؟

همیشه
                همیشه
                                  همیشه.

2)

ای توهم آگاهی
ای یار و سربار
ای کلیات امراض

اسیر تو شدم
همچو انگلی که اسیر لاشه ی گاو.

قبل از تو من قدیسی بو دم که هول قیامت داشت
قلندری با قیل و قالی برازنده ی خویش

ای که خود خنجر خویشی
                    سوی میلاد اموات

جنازه ی خویش بر دوش
خسته پی کدامین آمرزشی ؟

3)

قول دادی قیامت می کنی
قداره می بندی قدغن می کنی
دوباره این قیافه ی قبیح را بزک می کنی
با مردگان این گورستان قیام می کنی

برخیز تن لش

همه آماده اند
چشم ها پر از ادرار
رگ ها پر از اشک
مثانه ها پر از خونند

دوباره از قلب  خود قانونی بساز
ازاین  قحطی قدیمی ، باز  قرنی بساز
از روح قربانی این گوسفندان قبله ای بساز.

4)

قسمت این بود:
قلاده ای که مرا به قبله ات دوخته بود.
نه!
قصه این شد:
... قطعه قطعه شدیم

چون دسته کلاغان بر فراز غروب گورستان
چون قطار قحبه گان و قوادان در دل شب.

قطعه قطعه شدیم

چونان آیینه ای  که  برایت می گرفتم  تا ببینی:

زندگی ُصَور گوناگون مرگ است.