| تبليغات | X |
1-
کسی که رنج هایش و روان رنجوری اش چون سال پیش یا سال های قبل است ، مثل دلقکی که درونش می گرید دوباره آماده ی تحویل سال نو می شود تا فریب را معنایی دوباره بخشد. او به راستی که یک بیمار کامل است، یک ابله خفته در تیغ آفتاب که از یافتن رابطه بین تهوع و توهم خویش عاجز است.
2-
جهان همیشه سوزان است
پس چه جای خنده است و چه جای شادی؟
تو فرو شده در ظلمت چرا نور نمی جویی؟
این تن بیمار و پر از اندیشه های بسیار را بنگر
که نه پایندگی اش است و نه پایداری
این تن فرسوده است و لانه ی بیماری ها و بسی شکننده
فرجام زندگی به راستی که مرگ است.
بودا - خطابه ی سارنات
