خبر کوتاه بود : "مهستی مرد ". اما خبر معنای دیگری داشت : یکی دیگر از آخرین بازمانده اسطوره های موسیقی معاصر ایران از دست رفت تا پشت موسیقی ایران بیش از بیش از پشتوانه خالی شود .خدیجه دده بالا (2007-1946) معروف به مهستی  وارث آواز مضبوطی  بود که از طریق خداوندانی همچون حضرت عبدالحسین اقبال آذر و حضرت قمرالملوک وزیری  به کسانی همچون ملوک ضرابی و تاج و سپس به موج اصلی تصنیف یعنی حضرت مرضیه و دلکش و سپس به نسل بعدی آنها یعنی موج اصلی ترانه یعنی حلقه اتصال بین تصنیف و ترانه ، پوران و هایده و مهستی و حمیرا و گوگوش رسید تا موزیک پاپ در دهه پنجاه شمسی به طور کامل شکل بگیرد و شکوفا شود. مهستی که ۴۰ سال پيش کار  خوانندگی را با «ارکستر گل ها» آغاز کرده بود به خواننده دل ها شهرت داشت، به هنگام مرگ ۶۱ سال داشت . او فعاليت هنری خود را در يکی از طلايی ترين دوران های حيات موسيقی در ايران، با اجرای ترانه «آن که دلم را برده خدايا» اثر پرويز ياحقی، ترانه بيژن ترقی و تنظيم جواد معروفی آغاز کرد و  در  ادامه فعاليت هنری خود، با آهنگسازان و ترانه سرايان سرشناسی چون اسدالله ملک ،علی تجويدی، همايون خرم و تورج نگهبان ،انوشیروان روحانی، صادق نجوکی، محمد حیدری و منوچهر چشم‌آذر همکاری کرد.

جای مهستی در موسیقی خالییست اما جای جای موسیقی ما جای مهستی و دیگر رفتگان است .جای مهستی به عنوان یکی از تاثیر گذار ترین صداهای تاریخ موسیقی معاصر همراه با ده ها ترانه ی کاملا با ارزش و حرفه ای نه در قلب و ذهن  موزیک بازان بلکه در خاطره قومی ملت ایران حک شده است.